Sinterklaas­gedicht voor je vriendin

Beste [naam], de Sint zag je lopen op straat,
met je neus op het scherm en je hoofd in de staat
van "ik kijk nog heel even", drie uur achtereen,
tot je bijna de lantaarnpaal kuste, alleen.
Je weet wie er trouwt, wie er scheidt en wie danst,
maar wat oma vroeg aan tafel? Daarvan heb je geen kans.
De Sint heeft een voorstel, en Piet vindt het goed:
één avond het ding in een la, voor de moed.
Dus hier is een pakje, en kijk eens omhoog:
daar zitten je mensen, en die kijken je aan, oog in oog.

Lieve [naam], de Sint hield het kort dit jaar,
want wat jij voor ons doet, past toch niet in één paar
regels, of tien, of een boek zo dik:
dus hier een cadeautje, met een strik en een knik.

Lieve [naam], de Sint pakte zijn grote boek,
en bladerde terug naar januari, naar de hoek
waar jij stond, met goede voornemens en een plan:
meer sporten, minder snoep, en "dit jaar kan ik het, man".

In februari was het plan alweer kwijt,
maar jij was er wel, bij elk feest, elke tijd.
Maart bracht de regen, april bracht de zon,
en jij bracht de koffie, elke ochtend, met een bon.

De zomer was lang, met een reis naar [plek],
waar je verdwaalde, maar lachend, zonder gebrek.
September kwam snel, oktober was nat,
en november, dat weet je, is de maand van dít en dát.

De Sint keek het door en zei toen tegen Piet:
"Dit was een goed jaar, voor [naam], dat zie je, niet?"
Dus hier is een pakje, met liefde erin,
voor het jaar dat was, en het jaar dat nu nog begint.

Lieve [naam], je lootje viel in mijn hand,
en wie ik ben blijft geheim, dat is mijn stand.
Ik ken je van [plek], van de koffie, de gang,
van je lach die je hoort, ja, drie kamers lang.
Je zei laatst nog: "Ik wil dit jaar niks geks, hoor,"
dus ik zocht iets simpels, drie winkels, in één spoor.
Ik twijfelde lang, en ik twijfel nog steeds,
maar de Sint zei: "Geef maar, de gedachte telt reeds."
Dus pak maar uit, en kijk gerust rond:
wie het hardst lacht om dit gedicht, had het lootje in de mond.

Lieve [naam], de Sint keek heel stiekem om de hoek,
en zag jou bij de spiegel, met een kwast en een doek.
Een streepje, een stipje, een vleugje wat glans,
en de radio aan, en je deed er een dans.
Piet vroeg of hij ook eens een kwastje mocht proberen,
en nu zit er glitter op zijn muts en zijn veren.
Voor jou is het kunst, het is spelen met kleur,
en de Sint wacht al lang, met zijn jas, bij de deur.
Dus hier een cadeau, voor je kwastjes en je kunst:
de Sint wacht wel even, voor jou bewijst hij die gunst.

Lieve [naam], de Sint zag je tasje op de kast,
de rits zat al jaren half open, en vast.
Er zat een kwastje in uit groep acht, nog van het kamp,
en een glitterspul dat altijd lekt, wat een ramp.
Piet telde tien lippenstiften, en zei: "Allemaal rood."
Jij lachte: "Nee, Piet, het verschil is heel groot!"
Dus hier is iets nieuws, maar het past er niet in:
dus begin maar een tweede, dat is een goed begin.

Lieve [naam], de Sint hoeft niet te loten,
want jouw naam staat al jaren bij mij in de noten
van alles wat goed is: de koffie, de bank,
je slechte grappen, je blik die zegt "dank"
als ik de vaat doe, "want dat was mijn beurt",
en je koude voeten die ’s nachts naar mij zijn gekeerd.
De Sint zei tegen Piet: "Die twee, dat zit goed,
schrijf maar op: nog een jaar, en dan nog één, met gloed."
Dus hier is een pakje, van mij, niet van Sint,
omdat ik elk jaar weer opnieuw jouw lootje vind.

Lieve [naam], de Sint zag het buiten al vriezen,
en hij dacht aan jou, dus hij moest even kiezen:
een muts of een sjaal, of een kruik voor je bed,
of een deken met mouwen, of een gekke pet?
Hij koos iets voor de avond, op de bank, met een boek,
met thee en een kaars, in je plekje in de hoek.
Dus hier zijn je sokken, zo zacht als een schaap:
trek ze aan, dan heb je warme voeten in je slaap.