Sinterklaas­gedicht voor mama

Lieve pap en mam, de Sint kwam langs met een vraag:
"Wat wil je je ouders nu eindelijk zeggen, vandaag?"
Ik dacht aan de fiets, aan het zijwieltje eraf,
aan papa die losliet en mij dat vertrouwen gaf.

Aan de broodjes met hagelslag, elke ochtend weer klaar,
aan schoolreisjes, ruzies en de herrie van mijn gitaar.
Aan de deur die openging, ook om drie uur in de nacht,
en het licht in de gang, omdat iemand nog wacht.

Ik woon nu op mezelf, met een eigen adres,
maar ik bel nog steeds op voor een recept of een les.
Hoe lang moet de rijst? Hoe ontstop je een gootsteen?
Jullie weten het altijd, en ik sta nooit alleen.

De Sint zei: "Dat is mooi, zeg het maar hardop,
of schrijf het op papier, met een strik erop."
Dus hier is mijn pakje, het is maar een gebaar:
dank jullie wel, voor alles, en voor elk jaar.

Lieve [naam], de Sint hield het kort dit jaar,
want wat jij voor ons doet, past toch niet in één paar
regels, of tien, of een boek zo dik:
dus hier een cadeautje, met een strik en een knik.

Lieve mama, de Sint zag het al van ver:
in ons huis ben jij de allermooiste ster.
Je troost en je lacht en je weet altijd raad,
je ziet het meteen als iets niet goed gaat.
Dus hier is iets kleins, het glimt net als jij,
een sieraad van de Sint, met ons hart erbij.

Lieve mama, de Sint keek bij jou door de ruit,
en zag daar een oerwoud, van palm tot kruid.
Elke plant heeft een naam: de varen heet Fien,
de cactus heet Kees, en de ficus Martien.
Je zet ze een liedje op en je praat met ze, zacht,
en de ficus groeit harder dan iemand had gedacht.
Je huis is een jungle, van keuken tot gang,
en Piet raakte zoek, wel een kwartier lang.
Dus hier is een plantje, nog zonder naam,
verzin er maar een, en zet hem bij het raam.

Lieve [naam], de Sint zag je rijden, wel tien keer,
naar zwemles en judo, en dan weer heen en weer.
Je kent elke drempel, elk stoplicht, elke straat,
en je weet welke route er het snelste gaat.
Je wacht in de auto, in de regen, met thee,
en op de achterbank rijdt er altijd een vriendje mee.
De Sint zei tegen Piet: "Wat een rijdende held,
ze heeft meer kilometers dan mijn paard ooit telt."
Dus hier is een bon voor de sauna, voor jou,
en vandaag fietsen wij zelf, door de regen en kou.

Lieve mama, de Sint zag de stapel naast je bed,
twintig thrillers hoog, met een lamp erop gezet.
Je zegt om twaalf uur: "Nog één hoofdstuk, dan,"
en om drie uur roep je: "Ik wist het, het was die man!"

Je raadt elke dader al op pagina tien,
en dan zeg je: "Die butler, die had ik al gezien."
Je kijkt naar de buurman en fronst je wenkbrauw:
"Waarom zet hij zijn vuilnisbak 's avonds zo gauw?"

En de Sint? Die kwam laat, en dat vond jij verdacht,
dus je vroeg naar zijn alibi, met een glimlach, heel zacht.
Bij films is het erger, zegt iedereen vaak:
"Niet verklappen!" Maar jij zegt het toch, met smaak.

Dus kijkt de familie nu met koptelefoon op,
want anders roep jij na tien minuten: "De butler, stop!"
Daarom een boek, van de Sint en van Piet:
en deze keer raad je de dader echt niet.

Lieve papa en mama, de Sint zag jullie pakken,
drie koffers, een tent en tien boterhammen in zakken.
Mama heeft een lijst, met elk ding afgevinkt,
en papa zoekt zijn zonnebril, die op zijn hoofd blinkt.
Dan vertrekt de auto, en bij de eerste bocht
keert papa weer om, want de hond werd nog gezocht.
De kinderen achterin zingen elk liedje drie keer,
en papa zingt mee, steeds een toontje hoger, steeds meer.
Dus hier is een puzzelboek, voor in de file, voor twee,
en neem volgend jaar de Sint dan ook gewoon mee.

Lieve [naam], de Sint kwam op zondag eten,
en heeft zijn mijter van verbazing bijna vergeten:
die stoofpot, die taart, en dat ene geheim
dat je nooit wilt vertellen, zelfs niet aan Piet, hoe fijn.
Je zegt "doe maar gewoon", en zet dan zes gangen neer,
en wie nee zegt tegen toetjes, krijgt het toetje toch weer.
Ik trouwde je kind, maar kreeg jou erbij,
en dat was, zeg ik eerlijk, een prima partij.
Dus hier is een pakje, met dank voor de zorg,
en dat recept? Dat krijg ik ooit nog wel, op de borg.